Mijn weg naar de Grand Prix #2

Vertel anderen niet wat je dromen zijn, maar laat het hen zien.

Het is één van mijn favoriete quotes op dit moment, omdat het mij echt in de actie-stand zet. Je kunt zoveel willen, zoveel wensen hebben, zulke mooie dromen hebben, maar daarmee ga je ze niet waarmaken. Alleen door in actie te komen en stappen te zetten kun je ze dichterbij brengen en behalen.

Zweet en tranen
Vandaag een update in de serie ‘mijn weg naar de Grand Prix’ waarin ik je wil laten ZIEN wat mijn dromen zijn in plaats van er alleen over te vertellen. Ik kan je zeggen dat het me in ieder geval heel veel zweet en ook tranen gekost heeft.

In augustus deelde ik mijn eigen paardendroom. Een grote wens, een grote droom, waarvan ik eigenlijk niet durfde te dromen dat dit voor mij weggelegd zou zijn: Grand Prix dressuur rijden! Genoeg redenen had ik in ieder geval waarom het niet voor mij weggelegd zou zijn: een druk bestaan met drie kleine kinderen, een eigen bedrijf runnen, geen paard (laat staan een capabel paard) om te rijden en ik vond mezelf te zwaar en niet fit genoeg om überhaupt op een paard te zitten.

Tóch deelde ik het, omdat ik weet dat ik niet alleen ben. Ik weet dat er velen zijn die grote dromen hebben, maar het eigenlijk niet durven te dromen, laat staan uit te spreken. Want wie ben ik nou eigenlijk om dat te mogen dromen? Hoe vaak hoor ik dat wel niet? Ik geloof dat we het allemaal waard zijn om onze dromen te mogen hebben, te mogen delen en te mogen waarmaken.

Spijt
Als er één ding is waar ik mega veel spijt zal hebben aan het eind van mijn leven is dat ik het niet geprobeerd zou hebben. Dat ik mijn eigen dromen niet serieus genomen zou hebben en alles gegeven zou hebben om ze waar te maken. Dat is de reden waarom ik mijn paardendroom heb gedeeld en jou mee wil nemen op mijn weg naar de Grand Prix. Ik hoop je daarmee te mogen inspireren om jouw dromen ook serieus te nemen en er echt helemaal voor te gaan. Ook als je het gevoel hebt dat het niet voor jou weggelegd is of wanneer je geen idee hebt hoe je het waar moet maken. Er is zoveel meer mogelijk dan je denkt. Je hoeft niet de hele weg te zien, een eerste stapje is genoeg. Vertrouw erop dat de volgende stap daarna wel weer zichtbaar wordt.

De eerste stap
Welke eerste stap je dan moet nemen wanneer het zo ver weg lijkt? Bedenk je eens wat er allemaal voor nodig is om je doel te bereiken en schrijf het op. Hoe klein het ook mag lijken, schrijf alles op. In mijn geval schreef ik onder andere op dat het voor mij nodig is om af te vallen, fitter en sterker te worden om op Grand Prix niveau te kunnen presteren. Het rijden zelf weer oppakken leek niet de meest logische stap omdat ik mezelf daar nog te zwaar voor vond en geen paard tot mijn beschikking heb.

Door niet blind te staren op alleen het rijden, maar ook op wat ik nog meer nodig zou hebben om mijn doel te behalen, was het heel makkelijk om mijn eerste stap te kiezen. Iets waarmee ik meteen zou kunnen starten, ook zonder paard: sporten! Ik schreef er over in de blog ‘mijn weg naar de Grand Prix #1’.

Tranen en teleurstelling
In augustus begon ik met fanatiek Crossfitten (4x per week) met de verwachting dat de kilo’s er vanaf zouden vliegen en de resultaten snel zouden komen. Dat bleek toch niet zo makkelijk als verwacht. In oktober was ik amper afgevallen, lukte het me niet om de workouts vol te houden en baalde ik ontzettend. De tranen braken me uit tijdens het sporten. Waarom wilde het nou niet lukken en waarom schoot het ondanks mijn enorme inzet nou niet op!

Doorzetten
Superblij ben ik nu dat ik toch doorgezet heb en me iedere dag weer blijf herinneren aan mijn doel: Grand Prix dressuur. Dat is waar het voor doe! Zonder de super vibe en support van Crossfit Waalfront had ik echt allang opgegeven. Heel veel zweet, tranen en vandaag een MEGA blije Gwenda.

Dé wedstrijdbroek
Zomer 2015 was ik me aan het klaarstomen om met mijn merrie op wedstrijd te gaan. Alles was geregeld en natuurlijk had ik ook een mooie nieuwe wedstrijdbroek gekocht. Vlak voordat we ons debuut maakten besloot de eigenaresse, geheel onverwacht, haar te verkopen. Een grote teleurstelling. Ik had er zo naartoe geleefd en last minute ging het dan toch niet door.

Ik was op dat moment net zwanger van Skye, dus er zat voor dat moment niets anders op dan het te accepteren en het ‘in de toekomst’ weer op te pakken.

Die broek, die had ik bewaard. De kaartjes zitten er nog aan. Als herinnering aan mijn droom. Begin dit jaar heb ik ‘m één keer aangetrokken, of althans een poging gedaan. Daar kwam ik dus niet meer in. Daarna heeft hij veilig in de kast gelegen. 😉

Tot vanochtend…
Wat een heerlijke start van de dag: de weegschaal die eindelijk een cijfer liet zien die ik al drie jaar niet meer gezien had. Wat een verademing! Zou ik dan eindelijk beloond worden voor al het harde werken? Met een schuin oog keek ik mijn kast in en durfde ik het aan: het passen van mijn wedstrijdbroek. Onderstaande foto zegt denk ik genoeg! Hij past!

Mijn plan was om najaar 2019 weer in het zadel te gaan kruipen. Dit maakt het voor mij alleen zo zichtbaar dat ik al veel verder ben dan ik zelf dacht. Zou het dan echt in 2019 weer gaan gebeuren? Zou ik in 2019 weer in het zadel kruipen na ruim 3 jaar? Ik kan echt niet wachten! Hoe ik dat ga aanpakken en met welk paard? Ik heb nog geen idee, maar ga je er uiteraard van op de hoogte houden. Mocht je een leuk idee hebben voor mij om het weer op te pakken of samen daarin iets te doen? Let me know 🙂

4 antwoorden
  1. Yvette
    Yvette zegt:

    Zo’n enorm respect voor jou, wat een prestatie!! Ik weet als geen ander hoe pittig dit is, vooral als je lichaam niet meewerkt. Ook enorm inspirerend wat je vertelt Gwenda, diepe buiging, hele dikke knuffel X

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *