Door Marieke Schnebeli

Al van jongs af aan was ik dol op paarden. Ieder weekend was ik op de manege te vinden en kon ik mij een leven zonder paarden dan ook niet voorstellen. Als iemand aan mij vroeg wat ik wilde worden, was mijn antwoord standaard: ‘iets met paarden’. Uiteraard werd dit door iedereen uit mijn omgeving afgeraden, want het is hard werken en weinig verdienen. Nu ben ik eenmaal eigenwijs geboren en had al snel door dat een gewoon leven aan mij niet voorbestemd was. Nadat ik uiteindelijk mijn HAVO-diploma had gehaald besloot ik naar de Hogeschool Zeeland te gaan. Dit hield ik nog niet eens is 1½ jaar vol. Ik besloot te stoppen en me volledig op de paarden te storten. Met deze beslissing heb ik mijn ouders enorm gelukkig gemaakt.

Ik hielp mee op een dressuurstal, reed her en der wat paarden, gaf wat lesjes en werkte nog wat uurtjes bij het zwembad om extra geld te verdienen. Hele dagen was ik in de stallen, maar ik had geen boom met geld in de achtertuin, geen sponsor en zo getalenteerd was ik nou ook niet. Een carrière als professionele dressuuramazone ging hem dus ook niet worden.

Ineens had ik het helemaal gehad en van de één op de andere dag had ik alles opgezegd en ging ik het avontuur achterna. Eind oktober 2012 verhuisde ik naar Australië. Ik kwam terecht op een dressuur- en eventingstal, ongeveer een uurtje ten noorden van Sydney, vlakbij het strand. Ik reed ongeveer acht tot tien paarden per dag, leste bij het volledige Olympische team, reed dressuur- en eventingwedstrijden en had een goed leven. Mijn verdiensten waren niet meer dan een goed zakcentje, maar letterlijk alles werd vergoed. Ik woonde samen met twee andere meiden in een groot guesthouse, met een zwembad en spa, eten werd voorgeschoteld, we hadden een auto, internet en werden één keer per week mee uit eten genomen.

Tijdens één van mijn springlessen met Hass, mijn eventingpaard.

Tijdens een van mijn springlessen met Hass, mijn eventingpaard

Jack Be Nimble tijdens een dressuurtraining, hij is uiteindelijk verkocht naar Nieuw-Zeeland

Jack Be Nimble tijdens een dressuurtraining, hij is uiteindelijk verkocht naar Nieuw-Zeeland

Na zes maanden moest ik vanwege mijn visum naar een nieuwe werkplek verhuizen. Ik besloot om letterlijk naar de buren te gaan. Hier kwam ik terecht op de eventingstal van een Olympische ruiter. De hoofdgroom vertrok niet veel later waarna ik ineens de verantwoordelijkheid had over zijn eventingstal met 30 paarden. Ik ben mee geweest door heel Australië om te groomen en ik ben zelfs nog mee naar Engeland geweest om daar te groomen.

Jack Be Nimble tijdens een dressuurtraining, hij is uiteindelijk verkocht naar Nieuw-Zeeland

Jack Be Nimble tijdens een dressuurtraining, hij is uiteindelijk verkocht naar Nieuw-Zeeland

In de woestijn, onderweg naar Adelaide Zuid-Australië, een reis van meer dan 20 uur.

In de woestijn, onderweg naar Adelaide Zuid-Australie, een reis van meer dan 20 uur.

Naast zijn eventingstal bezat hij ook nog eens een stal met 70 racepaarden. Wij trainden ze zes dagen per week, en ik reed gemiddeld vijftien paarden per dag op de track en daarna nog vijf eventers. Hier leerde ik om met korte beugels te rijden, sprong met paarden uit de barriers, leerde om een echte rengalop op tijd te doen, en leerde ook het vallen en opstaan. Race paarden zijn knettergek, want ze krijgen gigantisch veel krachtvoer. Van de vijftien paarden heb je er misschien twee waarbij je rustig de baan rond kan gaan. Ze zijn niet alleen knettergek, maar ook gigantisch duur. Een gemiddeld redelijk getalenteerd racepaard kost al rond de ton, en dit loopt op tot miljoenen. Het duurste paard wat ik ooit heb gereden kostte $20 miljoen. Veel paarden hebben dan ook meerdere eigenaren, het stalgeld kost namelijk al rond de €68 per dag en dit is exclusief veearts en hoefsmid kosten.

Jack Be Nimble tijdens een dressuurtraining, hij is uiteindelijk verkocht naar Nieuw-Zeeland

Marieke Schnebeli

Jack Be Nimble tijdens een dressuurtraining, hij is uiteindelijk verkocht naar Nieuw-Zeeland

Wij startten ’s ochtends om vijf uur, en ik werkte vaak aan één stuk door tot zes uur ’s avonds. Omdat alles hier vrij redelijk uit elkaar ligt is het vaak moeilijk om de veearts voor ieder klein dingetje te bellen. Daarom moest ik zelf een halve veearts zijn. Van injecties geven in de ader en spier, tot operatie wonden verzorgen en revalidatie, alles kwam voorbij.

Mijn baas was pietje-precies, als mijn schoenen niet naast elkaar stonden bij de voordeur bleef hij net zo lang doorzeuren totdat ik van pure ellende maar naar huis liep om ze goed te zetten. Alles moest schoon en georganiseerd zijn. Op zich hield ik hier wel van, want het gaf mij een kick om zó geordend te zijn dat hij niks anders kon zeggen dan ‘Great job Marika’. Hij was een robot en kon letterlijk dag en nacht werken. Nu ben ik ook een groot workaholic: mijn langste dag was 28 uur aan één stuk door. Dit was op een concours met zes paarden en ik was alleen. Ik heb een hele nacht de paardenbenen in ijswater gehad nadat ze een 3* concours hadden gelopen. Nu ik erop terug kijk kan ik niet geloven dat ik het gedaan heb, maar ik genoot van iedere minuut, en als ik de tijd terug kon draaien had ik het zo nog een keer gedaan.

Jack Be Nimble tijdens een dressuurtraining, hij is uiteindelijk verkocht naar Nieuw-Zeeland

Marieke Schnebeli

Ik heb hier een enorm geweldige tijd gehad, ben op geweldige plekken geweest, heb bijzondere mensen ontmoet en er vele vrienden aan overgehouden. Maar 80 tot 100 uur per week gaat je een keer opbreken. Na anderhalf jaar kreeg ik een aanbod op een andere stal met alleen maar racepaarden. Hier zou ik minder dan de helft gaan werken wat ik normaal deed, beter loon, en had ik ineens weekend en vakantie dagen. Ik besloten om voor mijn toekomst te kiezen en hier heen te gaan. In de ochtend sta ik om kwart voor vijf op en voer en verzorg ik mijn eigen paard eerst. Rond kwart over vijf ben ik op stal en rijd ik zestien paarden. ‘s Middags speel ik voor veearts en ga ik ieder paard af om te kijken of ze niks hebben. Een klein sneetje is hier door de hitte vaak al genoeg om ze die dag erna een olifantenbeen te bezorgen. Alles wordt dan ook direct in de zwachtels gezet met de benodigde crèmepjes. De hoefsmid is hier vijf dagen per week de gehele dag aanwezig en de veearts komt één keer per week en is hier dan vaak een groot gedeelte van de dag. Tijdens het zadelmakseizoen (van januari tot augustus) help ik de breaker, hij maakt rond de 150 paarden per jaar zadelmak.

Jack Be Nimble tijdens een dressuurtraining, hij is uiteindelijk verkocht naar Nieuw-Zeeland

Marieke Schnebeli

Onze track is 3km lang. Ons normale galopwerk wordt op het zand gedaan. Wanneer wij pacework doen dan rijden wij op gras. Op z’n hardst gaan wij vaak 65 km/uur. Het is mij 2 keer overkomen dat mijn paard volledig ongecontroleerd op hol ging en dan is er niks wat je kan doen. Wat ik dan probeer is hem recht en in balans te houden. Wanneer uit balans raakt gebeuren er grote ongelukken. De laatste die dat hier deed eindigde met een gebroken heup en brak het bot in zijn bovenbeen volledig in tweeën.

Het is een gevaarlijk beroep en niet voor iedereen weggelegd. Toch geniet ik met volle teugen! Over een paar maanden krijg ik een permanente verblijfsvergunning en heb ik geen visum meer nodig om hier te blijven. Op dit moment sponsort mijn werkgever mij. Hierna wil ik graag naar Hong Kong voor een paar maanden. Wij werken nauw samen met Hong Kong. We hebben namelijk een afgesloten quarantaineplek voor een maximum van twintig paarden die overgevlogen worden naar Hong Kong.

In de tussentijd zou ik graag een studie voor fotografie en journalisme willen volgen aan de universiteit van Sydney. Na Hong Kong zie ik wel verder. Ik kom altijd op mijn pootjes terecht.

Je droom achterna gaan is geweldig, maar houd er wel rekening mee dat het ook gigantisch kan tegenvallen. Werken in de paarden is niet voor iedereen weggelegd, maar er is maar één manier om daar achter te komen en dat is om het gewoon te proberen en er ook écht voor te gaan.

Jack Be Nimble tijdens een dressuurtraining, hij is uiteindelijk verkocht naar Nieuw-Zeeland

Marieke